Yazmadan Durabilmek yazısına yapılan yorumlar

Yazar: Hakan

Hakan — Sat, 29 Dec 2007 09:33:09 +0000

Kardesim…
Eminim ki Yüreğinin ve yaşadığın dünyan o kadar büyük ki yazmakla bitmeyecektir. Fikirlerin o kadar derin ki bir çok insan bunların kıymetini bilemeyecektir. Ama sen yazdıkça, dünya görüşlerini paylaştıkça herkes kendine biraz pay çıkaracak, ders alacak dahası senin düşünce yolunun güzelliği içinde kaybolacaktır.. Bilgeliğin dinmesin kardeşim..
saygı ve sevgilerimle..
huzurla kal..

Yazar: meryem pamuk

meryem pamuk — Wed, 07 Nov 2007 21:14:41 +0000

Yazarsam yaşadığımı hissederim; yazdığımı okursam yaşadığımı bilirim…

Yazar: ahmet

ahmet — Thu, 01 Nov 2007 01:38:39 +0000

yaz murat. sen yazmaya devam et, daha önce de yazdın. bilgece projelerin vardı, çevrendekilerden yazmalarını istedin. belki bu projen birkaç ay devam etti. kimse senin kadar kanıksayamadı belki de. evet bilge dergiden bahsediyorum. sen yazmaya devam ediyorsun ve edeceksin. paylaşmak zorundasın. aksi halde bu senin ölümün olur. sen sabahlara kadar uyumadan ürettin hep. üretmeden yaşayamaz insan.

sabaha karşı uyuduktan sonra seni uyandırmanın ne kadar zor olduğunu iyi bilirim. okula pek gitmezdin zaten. okulu uzatacağın ilk yılından belliydi. tabi bu kadar büyük bir performans beklemiyordum! ama 7. yıl da olsa bu sene bitirmeni temenni ederim. yeniden yazmana çok sevindim

Yazar: Kamekito

Kamekito — Sun, 14 Oct 2007 23:28:44 +0000

Yazmak… Bir nevi yürektekileri parmaklarımızın ucuyla anlatmak… İnsan her şeye söz geçirirde yüreğine söz geçiremezmiş… Doğrudur aslında… Kalbin seni önce metrelerce yükseklikteki bir dağın tepesine çıkartır, sonrada aşağı bırakır seni… Kalbin önce okyanusun ortasına götürür, sonra derinlere salar seni… Her şee söz geçirirsinde o yüreğe söz geçirmek bazen imkansızlaşır… Yürek bu… Bazen güldürür… Bazen süründürür… Bazense Öldürür…

Yazar: Uğur Aslan

Uğur Aslan — Sun, 05 Aug 2007 14:27:44 +0000

Bazen, aklın yargısını umursamıyor kalbin yargıcı. İlahi adalet değildir aranan, kalbin çoğu muhakemelerinde. Savcı, kendi benliğin, sanık hakim olmuş ise kalbin murur-u zamana uğramayacak bir davasında, deva geç gelir ve hep izi kalır o yaranın.

Bazen de insan, kendinde yananı yangından kurtaracağı vehmi ile üfleyerek söndürmeye çalışır alevleri. Ta ki, yağmur yağıp alevden arta kalanın kül ve dumandan başka birşey olmadığını gösterene dek. Uğraşmanın faydasız olduğunu anlamak zordur. Kabullenmek ise atomu parçalamak…

Ama mevsimler değişiyor.. Ve insan hayatının mevsimleri bir daha aynen tekerrür etmiyor. Dün yaşanılan baharda açan çiçeklerin kokusu, gelecek sene açacaklardan farklı. Gene de güzel şu anda insanın yaşamakta olduğu mevsim.. Geçmişteki mevsime kıyas etmek bülbül mü gül mü diye sormak değil mi?

Yazmak lazım, kalemin içindeki mürekkep; düşüncelerin, duyguların affı ile özgür kalmalı. Kağıdı hasret bırakmak, yazmaktan vazgeçip buruşturup atmak zalimce olur zaten.. Yazdıkça kabulleniyoruz, düşünce bir kez şekil aldı mı, kabullenmek daha kolay oluyor..

Yazmaya başlamana sevindim, bu yazı da sana armağan..