Ahmet Turan Alkan’la, 8 Kasım 2008 tarihinde yüzyüze röportaj yapma derecesine varan tanışıklığımızın hikayesi 2006 yılı sonbaharına dayanıyor. Yazılarını büyük bir zevkle takip ettiğimiz Alkan’ın, haftada birkaç yazısını okumak bizi kesmeyince, ev arkadaşım Serkan‘la birlikte Hoca’nın eski yazılarını internetten edinmeye ve okumaya gayret etmeye başlamıştık. Bir çok sefer olduğu gibi, hastalık derecesine gelen “her ihtiyacımı projeye dönüştürme” huyum o zamanlar da depreşmiş ve bizim bu ihtiyacımızı başkalarının da duyabileceğini düşünerek, Ahmet Turan Alkan’ın bütün yazılarına ulaşılabilecek, içinde arama yapılabilecek bir site yapmanın güzel olabileceğini düşünmüştük. Bu amaçla kontrol ettiğim ahmetturanalkan adreslerinin de boş olduğunu görünce hemen almış, kolları sıvayıp Hoca’ya bir e-mektup göndererek işe başlamıştım.

Lakin bu niyetimiz Hocamızın nezdinde pek makes bulmamıştı. Zira kendisi “kendine site yaptırmak” fikrinden pek hazzetmiyordu ve bu fikrimizden bizi caydırmak için de ricada bulundu. Biraz ısrarcı olduğumda kendisini üzdüğümü farkedip, bir süre meseleyi askıya almıştım.

Sonra dost sohbetlerinde bu durumu Hocamızın -bizce- aşırıya kaçan mütevazılığına bağlamış ve durumdan vazife çıkararak, Hocamız istemese de onun okurları adına bu işe gizliden girişmeye karar verdik. Ve siteyi yaptım. İnternette bulabildiğim bütün yazıları ekledim. Hocamız görünce kızmasın, millet de yanlış anlamasın diye de kocaman “Gayr-i resmi Ahmet Turan Alkan sitesi” diye yazdım. Herhalde gayr-i resmi oluşunu bu kadar açıktan duyuran ilk site de bu olmuştu.

İlk başlarda pek gelen giden yoktu. Tabi ben de Ahmet Turan Alkan’a mahcup olma korksundan sitenin internette duyrulmasını sağlayamıyordum. Bu şekilde site ufak ufak ilerleyerek 1.5 yıl kadar devam etti. Ta ki bir site takipçisinin durumdan Ahmet Turan Alkan’ı haberdar etmesine dek…

Sonra ne oldu; Hoca, sitedeki hassasiyetimizden memnun kaldı, teşekkür etti ve yardımcı olmaktan memnun olacağını yazdı. Biz de derin bir oh çekip aklımıza gelen talepleri saydık. “Okur Mülakatı“ bu taleplerden biriydi ve o da kabül gördü.

Biz Sivas’a gitme planları yaparken Hoca’nın İstanbul’a geldiği haberini duyup şaşırdık ve sevindik. Derken siteden soruları toplamaya başladık ve müthiş koşturmacalı geçen birkaç haftadan sonra 15 Kasım’da röportajı sitede yayınladık.

Ahmet Turan Alkan’ın ilk defa internette bir videosunun yayınlanacak olması ve sitenin ilk defa Ahmet Turan Alkan’la ilgili bu kadar orjinal bir içeriğe sahip olacak olması bu meseleye karşı hassasiyetimizi artırdı. Önce kamera meselelerini araştırdık. Türkiye’de işimizi görecek kameraların fiyatlarının uçukluğunu görünce taa Amerika’lardan, Harun Abi‘den bir kamera istettik. Gelen soruları tasnif ve tashih etmek için gecelerce uğraştık. Güzel bir ses kaydı yapabilmek için teknolojiler denedik, araştırdık. En güzel çekim açısını bulabilmek için deneme çekimleri yaptık. Hepsine rağmen tüm muvaffak olamama korkusuyla Hocamız’ın evine gittik.

Mülakat, Hocamızın müthiş rahatlatıcı desteği ile korktuğumuzdan çok daha rahat, eğlenceli ve verimli geçti. Gerçi istemeden de olsa, 3 saate yakın süre, Hocamızı bir sandalyeye oturtup bayağı yorduk ama sağolsun buna bile laf etmedi, sabretti. Fotoğraf çekimi ve ışık ayarlaması derdimize de Hocamızın oğlu Talat Alkan 5-10 dakikalık müthiş bir hamleyle derman olunca, birkaç küçük ses problemi dışında mülakatı neredeyse mükemmel denecek kadar sorunsuz bir şekilde tamamladık.

Mülakattan sonra en az mülakat kadar zevkli bir fasıl da saatlerce sürüp yine de tadı damakta kalıcı o muhabbetti. 3 saatliğine sözleştiğimiz ziyaret 6 saati geçince, haddimizi aşmayalım dedik ve müsade istedik. Sonrasında mülakatın deşifre ve montajıyla geçen yine sancılı bir haftadan sonra ancak röportajı yayına koyabildiğimizde rahat bir nefes alabildik. Şükür ki gelen tepkiler oldukça olumluydu ve tüm sıkıntılara değdiğini düşünüp, huzur bulduk.

Web sitesi yapabilme kabiliyet ya da bilgimin, en çok, sevdiğim bir yazarla veya sanatçıyla tanışabilme konusundaki bu katkısını seviyorum ve buna şükrediyorum. Gerçekten bu değerli şahsiyetlerle aynı atmosferi paylaşabilmek, elektriklerini hissedebilmek, onlardan bizzat tavsiyeler alabilmek büyük lütuf. Allah beni bu nimetten mahrum etmesin.

Bugün heyecanımızı artıracak etkenler bunlarla sınırlı da değildi. Necip Bey ve Melihat Hanım’ın aylardır çok yoğun bir şekilde üzerinde uğraştıkları, Kale Grubu’nun 50. kuruluş yıldönümü adına hazırlanan “Miras” isimli 5 CD’lik Türk Müziği albümünü de ilk kez bugün dinleme, hikâyelerini bizzat birinci ağızdan öğrenme bahtiyarlığına erişmiş olacaktık. Maalesef piyasaya da sunulmayan bu muhteşem eseri, hazırlayanların rehberliğiyle inceleyebilmek bile geceyi tek başına bize bir lütuf olarak algılamamıza yetiyordu. Bu 5 CD’den biri aynı günlerde “Beyaz Köpükler” adıyla piyasaya sürüldü. Birbirinden güzel eserlerin, Melihat Hanım’ın birbirinden değerli yorumlarıyla seslendirildiği albümü de, iftarımızı ettikten kısa süre sonra hep birlikte eser eser inceleme fırsatı bulmuş olmamız, Necip Bey’in eserlerle ilgili gerek teknik, gerek tarihsel bir çok ayrıntıyı bizimle paylaşmış olması da gecemizi bereketlendiren olaylardan biriydi.

Yemekler deyince orada bir durmak gerekiyor kesinlikle… Evet, o bir sanatçı, Türk Müziği’nin seslendirilmesinde günümüzün öncü isimlerinden; ancak aynı zamanda o müthiş bir ev hanımı, harika bir aşçı. Melihat Hanım, o nâdîde sesiyle harika yorumları oluşturduğu gibi, zârif elleriyle de leziz yemekler yapıyor. Sofrayı tarif etmek abes kaçacaktır… Zaten bunu târife de gerek yoktur, yaşanılasıdır ancak.

Yemek sonrası Necip Bey’le giriştiğimiz muhabbet o kadar akıcı ve derindi ki, saate mütemadiyen bakmama rağmen her baktığımda bu kadar kısa sürede nasıl oluyor da saatin bu kadar hızlı ilerlediğini kavrayamıyordum. Hattâ inanınız, ilk baktığımda saatin yanlış olduğuna hükmetmiştim ki, çevredekilerin saatleriyle ancak saatime güvenebildim. 10, 11, derken 12… Giderken saat 10′da kalkmayı planladığımız gecede, artık hiç kalkmak istemiyorduk. Ancak artık son ulaşım taşıtlarını da zora soktuğumuzu farkedip hareketlendiğimizde, Melihat Hanım’ın teşvikiyle, bu muhteşem geceye yaraşır bir nokta olacak bir hadiseyle geceyi kapattık; Yavuz’un piyano ile icra ettiği “Duydum ki unutmuşsun” eserine, Melihat Hanım da o güzel sesiyle eşlik edince, Yavuz’un ömrü boyunca gururla hatırlayacağı bir hâtırası olmuş oldu. Öyle ya, koskoca Melihat Gülses onun çaldığı piyanoya eşlik etmişti. Ben de bu gazla eve gider gitmez neyime sarıldım, çalışmalara başladım. İlk buluşmada ney üfleyip, Melihat Hanım’dan da eşlik etmesini rica etmeliyim. Tabi buna yüzüm olacak kadar ney icrama güvenmeliyim…

Koskoca gece, ayrıntılarıyla buraya sığmayacak, herşeyi yazsam olmayacak. Şimdilik gecenin ana hatlarıyla iktifa edelim, nasib olur, daha da yazmaya kendimizi alıştırabilir, vakit de bulabilirsek, Necip Bey’in birbirinden veciz ifade ve düşüncelerini de burada sizlerle paylaşmaktan onur duyacağım.